یکی قطره باران زابری چکید خجل شـــد چو پهنای دریــــا بدید 

که جائیکه دریاست من کیستم گر او هست حقا که من نیستم

چو خود را بچشم حقارت بدید   صدف در کنارش بجان پـــرورید

سپهرش بجائی رســـانید کار    که شد نامور لؤلؤ شـــــــاهوار

بلندی از آن یافت کو پست شد  در نیستی کوفت تا هست شد